Espranza

Erguerémo-la espranza
sobre ista terra escura
coma quen ergue un facho
nunha noite sin lúa.

Marcharemos cinguidos
polos duros segredos
dunha patria soñada
á que non voltaremos.

Non sabrán o camiño
que pra entón colleremos.
Longos ríos de brétema,
longos mares de tempo.
Tripulantes insomnes,
na libertá creemos.

Viva, viva, decimos
aos que están no destero
e soñan cun abrente
de bandeiras ao vento.

Adictos da saudade
que levades a luz polos vieiros.
¡Saúde a todos,
compañeiros!

Celso Emilio Ferreiro
Longa noite de pedra

A todos os que estivestes ai quando mais vos necesitei. Sobre todo a vos os dous, o stalinista e a histérica, que se bem um dia acabaredes comigo, nom saberia que facer sem vos. Muito obrigado por ajudar me a nom perder a esperança.